Karaiby – Martynika, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny

W niedzielę rano idziemy na zakupy do pobliskiego Auchana. Część zapasów została już zrobiona wczoraj przez tą część załogi co dotarła wcześniej. Zakupy nie są łatwe bo w zasadzie powinniśmy się zaopatrzyć na całe 2 tygodnie! Martynika należy do Francji i jest cywilizacja. Dalej na południe trudno o duże markety, a w małych sklepikach jeśli w ogóle coś jest to ceny są według uznania sprzedającego czyli dla nas pewnie kilkukrotnie zawyżone. Jest też podobno opcja zamawiania zakupów online w rozsądnych cenach z dowozem na jacht do wybranego miejsca ale nie sprawdziliśmy tego.
Równolegle z zakupami załatwiane są papiery czarteru, odprawa wyjazdowa (bo jutro zmierzamy do innego kraju) i odbiór techniczny katamaranów. Jak tylko mamy wszystko gotowe wypływamy z mariny i po dość krótkiej przejażdżce wracamy na noc na kotwicowisko blisko Le Marin.

O świcie (czyli koło godziny 6-tej) ruszamy dalej na południe do Soufriere. Tu sprawnie udaje się załatwić odprawę wjazdową i wyjazdową (bo jutro znów zmieniamy kraj na Saint Vincent i Grenadyny) i można płynąć na ląd. Eksplorujemy niewielkie miasteczko. Fajne, lokaleskie, niektórzy mówią że wygląda niezbyt bezpiecznie. W sumie nic tu nie ma. Idziemy do ogrodu botanicznego. Zadbany, fajne rośliny, całkowicie wyludniony. Pieniędzy nie zdążyliśmy zmienić bo jedyny bank jest wcześnie zamykany. Wybieramy tylko trochę dolarów karaibskich z bankomatu korzystając z Revoluta (bez ekstra prowizji).
Dolary karaibskie (właściwie wschodniokaraibskie) XCD, o stałym kursie 2.7 : 1 do USD, nazywane tu potocznie E.C. (czyt. i si, od east caribbean) albo po prostu dolarami, będą naszą główna walutą przez resztę rejsu. Gdy ktoś podaje cenę w dolarach to chodzi właśnie o E.C. Myślę, że celowo mówią dollars aby część turystów się nabrała i zapłaciła w USD. Należy zawsze wyciągnąć lokalne dolary, a gdyby miało się okazać że faktycznie chodziło o amerykańskie to już ktoś zwróci na to uwagę. Ale zazwyczaj tam gdzie USD są spodziewane jest to podane tak aby nie było wątpliwości.

Rano skipperzy załatwiają formalności z odprawą i resztę dnia mamy wolną. Spacerkiem przemieszczamy się od knajpki do knajpki. Niektórzy idą na nurkowanie. Po opisach nura z Martyniki nie zdecydowaliśmy się. Tamto było chyba dla bardzo zaawansowanych i nikt się klientami za bardzo nie interesował. A tutaj inaczej – pełny profesjonalizm i nasi nurkowie zachwyceni ogromnymi lobsterami jakie widzieli. No, ale nie byliśmy… W zamian poszliśmy trochę posnorklować przy przybrzeżnej rafie. Było tak sobie.

Dziś bez wczesnego wstawania bo nasza trasa to tylko 3 mile na pobliskie Tobago Cays. To taka grupa przepięknych bezludnych wysepek. Najwięcej jachtów stoi na kotwicach w kanale pomiędzy Petit Rameau a Petit Bateau. Jest dość ciasno, więc próbujemy stanąć trochę dalej, w znacznie mniej osłoniętym miejscu. Maski, płetwy i do wody podziwiać żółwie których jest tu niemało. Przed wieczorem zapada decyzja aby przenieść się tam gdzie stoi większość jachtów (cały czas jest silny wiatr i rzuca nami tak, że obawiamy się o kotwicę w nocy). Również w nowym miejscu wieje i jest prąd jak w rzece ale i tak wydaje się być trochę lepiej. Po zmroku zamówiona kolacja na lądzie (a miały to być bezludne wyspy!) Tym razem już prawie nikt nie chciał lobstera więc były ryby (bez wyboru jakie). Ceny równie wysokie. Kolacja oczywiście z podwózką i odwózką na jacht w cenie.

Piraci z Karaibów. To tutaj były kręcone niektóre sceny i zgromadzonych jest wiele rekwizytów. Wciąż istnieją pozostałości piersu gdzie Jack Sparrow wysiadał z tonącego żaglowca. Z łuku skalnego widocznego na fotce w oddali zwisali na filmie piraci. Fajne miejsce z klimatem. Dodatkowo z boku zatoczki przy skalnej ścianie całkiem fajna rafa do snorklowania.
Zatoka Wallilabou to też miejsce gdzie znajduje się słynny Antek Bar – polski bar na Karaibach. Planowaliśmy odwiedzić, znaleźliśmy miejsce, wyglądało jak od dawna opuszczone. Nie pasowało to do Internetowych komentarzy z imprez w tym miejscu krótko przed naszym przyjazdem, a także niezbyt długo po… Może trafiliśmy na niewłaściwy moment.

Zostajemy tu do jutra. Właściciel boi na której stoimy stara się sprzedać lokalne wycieczki i boja ma być za free (za mało chyba sprzedał bo za free ostatecznie nie była). Ma to być objazd taksówką kilku miejsc, jakaś fabryka czekolady, fabryka rumu, itp. Trudno uzyskać bardziej szczegółowe informacje, ale ma to być drogie. Część osób się decyduje (finalnie wyszło jeszcze drożej niż wszyscy myśleli). Część idzie na nurkowanie, a my na snorklowanie. Był trudny kontakt z bazą nurkową, żadnych konkretów, ktoś chciał abyśmy zostawili komuś innemu dane karty kredytowej, itp. Niepewni co będzie stawiliśmy się w wyznaczonym miejscu rano i pojawił się problem – nie ma dla nas lunchu i nie mogą nas wziąć na dwa nurki i dwa snorkle, tylko na jeden. Idealnie – o to nam chodziło! Niedługo później wypływamy łodzią nurkową z całkiem dużą grupą. Wyskakujemy do wody w jednym miejscu, płyniemy wzdłuż skalistego brzegu (my górą, diverzy dołem) i godzinkę później wyławiają nas w innym miejscu. Było całkiem ok. A najfajniejsze było to, że grupa miała teraz mieć lunch, a nas wysadzili – a właściwie poprosili o wyskoczenie do wody i dopłynięcie do brzegu! Stąd mieliśmy podwózkę busikiem (w mokrych ubraniach!) na miejsce startu. Szkoda tylko, że nie mogliśmy zostać tam dłużej, bo okolica była naprawdę ładna.

Ruszamy bez pośpiechu przy nadciągającym deszczu. Po drodze postój w zatoce przy Anse d’Arlet i ostatnia kąpiel. Dalej już tylko na silniku, prosto pod silny wiatr i dużą falę. Spóźniamy się minimalnie i stacja benzynowa w Le Marin jest zamknięta. Wychodzi nam to na dobre bo paliwo mamy za free jako rekompensatę za stracony dzień na początku rejsu – jesteśmy do przodu około 200 EUR. Nie spaliliśmy dużo bo prawie nie pływaliśmy na silniku. Często za to włączaliśmy generator aby podładować akumulatory, a także zasilać water maker. Jedyna dostępna woda z kranu to dzień startu. Raz jeszcze kupiliśmy wodę z pływającej pralnio/cysterny (drogo). A tak to odsalarka – rzecz tutaj niezbędna.
Wchodzenie i wychodzenie z Le Marin jest ciekawe – telefon do czarterowni i za moment jest ekipa w pontonie, przejmuje jacht i na pełnej prędkości wpływa i cumuje do kei. To chyba sposób na minimalizowanie strat i ryzyka. W ten oto sposób przez całe dwa tygodnie ani razu nie wchodziliśmy ani nie wychodziliśmy z mariny. Jedyna marina na naszej trasie to właśnie Le Marin, a tu mieliśmy obsługę! Wszystkie pozostałe postoje to boja lub kotwica.